https://api.mijnmagazines.be/packages/navigation/

Expo in Sint-Martinuskerk belicht leven en werk van binnenschippers

Camille op zijn tweede Simba, het vrachtschip dat sinds zijn pensioen in Duitsland in de vaart is. © (foto Familie Albrecht)
Trui Lievens
Trui Lievens Reporter KW

De tentoonstelling ‘Is ’t ier Stoan of Werken’, in de Sint-Martinuskerk heeft zijn start niet gemist. De tentoonstelling toont onder andere foto’s van binnenschippers met roots in Werken. Zowat de laatste van hen is Camille Albrecht (68) uit Evergem die pas drie jaar geleden zijn binnenschip ‘Simba’ definitief aanmeerde, en nog familieleden heeft in Werken.

In het verleden hadden heel wat schippersfamilies hun domicilie in Werken, zoals onder andere de families Vansevenant, Ghillebert, en ook de familie Albrecht. Voor de tentoonstelling die Kortemark Verbeeldt tijdens Werken Kermis organiseert, kwam ook gewezen binnenschipper Camille Albrecht, de laatste varende die ingeschreven was in Werken, een kijkje nemen. Meteen lichtte Camille enkele bijzonderheden toe rond het fascinerende schippershuisje uit de Steenstraat.

“Mijn overgrootvader Hippoliet Albrecht zou in dat huisje gewoond hebben”, gaat Camille van start. “Van daaruit bracht hij via het nabijgelegen Handzamevaartje met platte schepen groenten naar Diksmuide.” Hippoliet was dus al een soort binnenschipper, net als later de grootvader en vader van Camille die wel kozen voor grotere schepen.

Leven op het water

Ondertussen verbleef Camille samen met zijn twee broers en zus op het schippersinternaat in Evergem. “We zagen onze ouders maar om de drie weken”, herinnert Camille zich nog. “Toch wilde ik ook varen. Na mijn legerdienst kocht ik op mijn 21ste mijn eigen vrachtschip, Simba. Het was een kempenaar (een vrachtschip dat speciaal gebouwd is om op de smalle en vrij ondiepe kanalen in Noordoost België te varen, red.).”

“Uitgaan deden schippersjongeren in Gent of in Antwerpen, maar die laatste had onze voorkeur want daar was meer te beleven”, glimlacht Camille. “Daar leerde ik ook mijn echtgenote Caroline (Turneer) kennen, ook een schippersdochter.”

“Na vijf jaar kocht ik een Dortmunder, met een laadvermogen van 1.000 ton. Dat klinkt groot, maar de jeugd van tegenwoordig haalt er de neus voor op. Wij voeren nog van zes uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds, maar om rendabel te zijn, varen ze nu dag en nacht. Dat is ook mogelijk dankzij radar, gps en automatische piloot, een grote evolutie”, aldus Camille die de laatste 15 jaar van Bethune (Frankrijk) naar Vlissingen voer, voornamelijk met kunstmest.

Geen baas boven je

Wat er nu zo speciaal is aan het leven op het water, kan Camille niet meteen uitleggen. “Je bent zelfstandig, zonder baas boven je”, haalt Camille de schouders op. “Behalve de bank dan (lacht).”

Toch moet er méér zijn. Opmerkelijk is dat wie binnen het schippersmilieu van werk verandert, meestal iets zoekt wat verband houdt met water.

Camille bij het oude schippershuisje in de Steenstraat waar zijn overgrootvader zou hebben gewoond. Aanvankelijk was het huisje, dat bij veel passanten tot de verbeelding spreekt, een stuk groter maar het bouwvallig deel werd afgebroken.
Camille bij het oude schippershuisje in de Steenstraat waar zijn overgrootvader zou hebben gewoond. Aanvankelijk was het huisje, dat bij veel passanten tot de verbeelding spreekt, een stuk groter maar het bouwvallig deel werd afgebroken. © LTK

Camille is een verre neef van Jean-Pierre Albrecht uit Werken. René, de vader van Jean-Pierre, was eveneens schipperszoon maar werd metaalbewerker. “Toch ontwikkelde hij een boegschroef die ervoor moest zorgen dat een binnenschip makkelijker te besturen was”, legt Camille uit.

Drie jaar geleden meerde hij, na 45 jaar, zijn tweede Simba definitief aan.

Meteen het einde van vier generaties binnenschippers. “Onze zoon werd industrieel elektricien en werkt nu bij Oiltanking, aan de haven. De dochter is landschapsarchitecte… bij de Vlaamse Waterwegen”, lacht Camille.

Sinds hun pensioen hebben Camille en Caroline in Evergem vaste grond onder de voeten. “Het schip was te groot om in te wonen, en het comfort op zo’n boot is toch niet hetzelfde. De Simba vaart nu in Duitsland, mijn zoon volgt hem via gps. Zoals ik zei: het zit in het bloed hé?” besluit Camille.

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.