Jennifer Demunter uit Veldegem schrijft over pyschische problemen: “Iedere dag is een nieuw en ander hoofdstuk”

Jennifer Demunter schreef haar gevoelens neer in haar boekje ‘Zielsziek’. (foto HV)
Redactie KW

Rond psychische problemen hangt nog steeds veel taboe, ervaart ook Jennifer Demunter (23) uit Veldegem. Haar eigen gekwetste ziel verwoordde ze in een keurig boekje.

Als eerbetoon aan haar trouwe vriendin Laura nam Jennifer de pen op om anderen erbovenop te helpen.

‘Liefste Laura’, opent meer dan één gedicht van het gevat boekje ‘Zielsziek’. Die voornaam is de rode draad doorheen de gedichtenbundel. Laura Deschacht en Jennifer Demunter waren méér dan ‘beste vriendinnen’. Ze waren zielsverwanten die in elkaars helende gezelschap aan een half woord genoeg hadden. Beiden stonden ze met verschillende mentale problemen niet altijd even zonnig in het leven. “Maar we verstonden elkaar in de stilte”, vat Jennifer samen.

“Tijdens mijn jeugdjaren wist ik met mezelf geen blijf en rebelleerde zonder te weten waarom. Raad en begrip vond ik in een warm gezin dankzij ook broers en zussen. Met vallen en evenveel keer opstaan trok ik het wel. Laura leed méér ondraaglijk en verliet stil het leven. Echt ál onze zorgen konden we met elkaar delen, per bericht, vaak brief. ‘Je moet blijven schrijven, Jennifer’, drukte ze me meer dan eens op het hart.”

Gezegend met een vlotte pen geeft ze in ‘Zielsziek’ haar gedachten vorm. ‘Ik vergeef je dat je vergaan bent naar een plek waar ik je niet meer zie. Maar vergeten is nooit voltooid verleden tijd’, weet ze. Het verlies van haar hartsvriendin verwoord krijgen, is louterend voor haar. Maar evengoed laat ze haar licht schijnen in haar hoofd dat niet altijd mee wil. Ze gebruikt beeldspraak waarin de lezer zijn eigen verdriet kan herkennen.

Bespreekbaar maken

Soms is Jennifer in haar verhalende gedichten ‘Sprakeloos’ te moe, en weet ze het zelf helemaal niet meer in ‘De woorden zijn zoek’. Maar ze krijgt het op elke pagina opnieuw sprekend en opvallend openhartig gezegd. De dag door kan ze verglijden in gedachten. Als de woorden haar vloeiend genoeg invallen, typt ze die vlug uit of pent ze die neer.

Nationale campagnes als ‘Te Gek!?’ met bekende gezichten wil geestelijke gezondheid bespreekbaar maken. Er al gewoon kunnen over praten, ook met mensen dicht bij jou, en blijven praten, kan al veel goed doen, ervaarde Jennifer. “Als je een onzichtbare, mentale klacht hebt, word je nog te vaak onbegrijpend bekeken. Mensen weten vaak niet hoe ermee om te gaan, of dat op jonge leeftijd al in te zien. ‘Het hoofd recht en verder doen’, klinkt het. Maar zo eenvoudig is het natuurlijk niet. Lang niet iedereen kan even goed om met het tempo van onze gejaagde maatschappij.”

Gaandeweg heeft Jennifer geleerd om meer weerbaar te zijn, en ‘het’ beter los te laten. “Ik zie elke dag gewoon als een nieuw, in de hoopvolle toon van mijn pen, ‘ander hoofdstuk’”.

(HV)

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.