Een artistieke opa, die leerkracht plastische opvoeding was, en zijn eigen studies klassieke gitaar aan het conservatorium in Antwerpen vormen de basis van dit persoonlijk project van Bert Koether.
...

Een artistieke opa, die leerkracht plastische opvoeding was, en zijn eigen studies klassieke gitaar aan het conservatorium in Antwerpen vormen de basis van dit persoonlijk project van Bert Koether."Ik zie mijn grootvader nog heel actief bezig met zijn passie: tekenen en schilderen. Door familiale omstandigheden was hij enkele jaren niet meer actief op dat vlak. Toen hij zijn passie langzaam terug opnam, zagen we hem weer openbloeien.""Het is dat wat ik met mijn project wil bereiken: mensen opnieuw doen opfleuren door hun gevoelens te uiten via creatie, sociaal samen bezig te zijn, ideeën te delen...", weet Bert Koether te melden. "Daarnaast moest ik voor mijn masterstudies voor het vak 'creatief project' aansluiten bij een project in Antwerpen. Ik greep mijn kans om mijn idee voor te stellen aan mijn docenten en kon hen overtuigen om dit in Ieper te mogen realiseren in plaats van in Antwerpen.""Ik vond de ideale partners in de Dienst der Gedroomde Gewesten en de Kersecorf. Tijdens enkele brainstormmomenten liet ik de deelnemers, die hun drive of passie kwijt waren, denken aan herinneringen uit hun verleden en dit over verschillende thema's. Uiteindelijk kwamen we tot een groot gemeenschappelijk thema: het 'vergane' openluchtzwembad."De kunstenaars boden zich vrijwillig aan. "We hebben muzikanten, beeldhouwers, pottenbakkers, fotografen, schilders, maar ook mensen die 'monumentale' gestudeerd hebben aan de academie. Verder is er een groepje in de Kersecorf dat badpakken maakt om het geheel aan te kleden. Het is fijn om te zien hoe de mensen opfleuren als ze aan een gemeenschappelijk doel kunnen werken", aldus Bert. De herinneringen aan het openluchtzwembad lagen aan de grondslag van hun werken. We grasduinen even in een paar openluchtzwembad-herinneringen. Magda Florizoone: "Vanuit Poperinge fietsten wij maar al te graag naar het zwembad van Ieper. Het was 'the place to be' voor de jeugd. Daar hadden wij onze eerste contacten met de jongens onder het scherp toeziend oog van de badmeester", lacht Magda Florizoone. Melanie Timperman weet nog dat ze er als 9-jarig kind ging zwemmen met haar tante. "Dat was in het jaar van de sluiting: 2001. Er liep toen trouwens een petitie tegen de sluiting van het zwembad." Ook Marie-Claire Rassalle heeft mooie herinneringen aan het openluchtzwembad. "Samen met een groep vrienden mekaar plagen om daarna het winkeltje binnen te stormen om 'zwemkoeken' te kopen. Die waren zo hard dat je er eigenlijk je tanden op kon breken, maar ze waren toch o zo heerlijk. Dan met z'n allen naar het grasplein buiten het zwembad om gezellig te keuvelen."Over het feit waarom het evenement niet in het openluchtzwembad plaatsvindt, windt Bert geen doekjes. "In de Rijselstraat 42 hebben we een leegstaand pand waar we genoeg ruimte hebben om de tentoonstelling te laten plaatsvinden. Het openluchtzwembad is momenteel in dergelijke vergane staat dat het betreden met meerdere mensen niet meer verantwoord is.En wat moet er volgens de kunstenaars nu met de site van het openluchtzwembad gebeuren? Magda vindt alvast dat er een nieuw moet komen. "Of het inbouwen in een wandelparcours op de vesten met restauratie van enkele essentiële delen van het oorspronkelijke zwembad. Er zou ook plaats moeten zijn voor enkele kunstwerken en het kan ook ingericht worden als openluchttheater." Melanie is dan weer het idee genegen van een landschapspark. Marie-Claire heeft heimwee naar het unieke olympische zwembad. "Dat was toen redelijk uniek. Een kunstpark zie ik daar ook wel tot zijn recht komen." Luc Timperman weet van meer. "Het zou uitbesteed worden aan landschapsarchitect Malengier die al een en ander heeft verwezenlijkt. Gelukkig zijn de kleedhokjes beschermd, want dat is nostalgie. Wat het ook wordt, het moet een hommage worden aan het zwembad, net zoals ons evenement dat wil zijn."