Het gaat om nieuwe poëzie, die de 71-jarige gepensioneerde VTI-leraar uit de Weidestraat op de wijk Driekoningen de voorbije drie à vier jaar geschreven heeft. Van vier gedichten staat er een 'vertaling' bij die van een andere planeet lijkt te komen: in een lettertype dat er speels uitziet, maar waar je niet aan uit kunt. "Dat is een aardigheidje om de bundel er wat luchtiger te laten uitzien", glimlacht Marcel. "Er moet niets speciaals achter gezocht worden."

Meer durven te zeggen

In 1972 publiceerde Marcel Vanslembrouck zijn eerste dichtbundel De Grimmige Tand en nu, meer dan 45 jaar later, is er nummer tien: Onbestaande zijn is het makkelijkst. "Het is geen zware koek", zegt Marcel er zelf over. "De gedichten zijn vlot toegankelijk. Ze zijn in de zogenoemde parlandostijl geschreven: poëzie in relatieve gewone spreektaal."

"Als je een beginnende dichter bent, doe je je best om zo authentiek en kunstzinnig mogelijk over te komen, maar na verloop van tijd laat je de franjes vallen. Als je ouder wordt, durf je meer te zeggen. Je kiest in je poëzie voor de directe weg, omfloerst de zaken minder. Mijn gedichten zijn opgebouwd uit een aantal keer twee regels. Dat is zo'n beetje mijn handelsmerk. Poëzie creëren, blijft zwoegen: schrijven en herschrijven tot je datgene op papier hebt dat je écht wilt zeggen."

Optimistisch van toon

In zijn gedichten heeft Marcel het over zijn aanwezigheid in het geheel van de wereld en de samenleving en de manier waarop je daar als mens mee omgaat. "Ik haal veel inspiratie uit het dagelijkse leven. Mijn poëzie bevat vaak humor en ironie. Ik relativeer de zaken en toon hoe ik denk te zijn: optimistisch. Ik ga zeker niet moraliseren in mijn werk. Je vindt er wel filosofische inslagen in, want de gedachtegang van de grote filosofen uit de geschiedenis intrigeert me. Ik verdiep me bijvoorbeeld graag in de ideeën van de Franse filosoof Henri Bergson, die begin 1941 gestorven is."

Marcel schrijft niet alleen poëzie, hij maakt ook - met oog voor detail - kleine kunstzinnige collages met afbeeldingen uit boeken en tijdschriften. Een jaar geleden bundelde hij er een aantal in zijn boekje Geknipte portretten.

'Onbestaande zijn is het makkelijkst', 54 blz, 15 euro, drukkerij Zquadra, info: marcel.vanslembrouck@scarlet.be

Het gaat om nieuwe poëzie, die de 71-jarige gepensioneerde VTI-leraar uit de Weidestraat op de wijk Driekoningen de voorbije drie à vier jaar geschreven heeft. Van vier gedichten staat er een 'vertaling' bij die van een andere planeet lijkt te komen: in een lettertype dat er speels uitziet, maar waar je niet aan uit kunt. "Dat is een aardigheidje om de bundel er wat luchtiger te laten uitzien", glimlacht Marcel. "Er moet niets speciaals achter gezocht worden."In 1972 publiceerde Marcel Vanslembrouck zijn eerste dichtbundel De Grimmige Tand en nu, meer dan 45 jaar later, is er nummer tien: Onbestaande zijn is het makkelijkst. "Het is geen zware koek", zegt Marcel er zelf over. "De gedichten zijn vlot toegankelijk. Ze zijn in de zogenoemde parlandostijl geschreven: poëzie in relatieve gewone spreektaal.""Als je een beginnende dichter bent, doe je je best om zo authentiek en kunstzinnig mogelijk over te komen, maar na verloop van tijd laat je de franjes vallen. Als je ouder wordt, durf je meer te zeggen. Je kiest in je poëzie voor de directe weg, omfloerst de zaken minder. Mijn gedichten zijn opgebouwd uit een aantal keer twee regels. Dat is zo'n beetje mijn handelsmerk. Poëzie creëren, blijft zwoegen: schrijven en herschrijven tot je datgene op papier hebt dat je écht wilt zeggen."In zijn gedichten heeft Marcel het over zijn aanwezigheid in het geheel van de wereld en de samenleving en de manier waarop je daar als mens mee omgaat. "Ik haal veel inspiratie uit het dagelijkse leven. Mijn poëzie bevat vaak humor en ironie. Ik relativeer de zaken en toon hoe ik denk te zijn: optimistisch. Ik ga zeker niet moraliseren in mijn werk. Je vindt er wel filosofische inslagen in, want de gedachtegang van de grote filosofen uit de geschiedenis intrigeert me. Ik verdiep me bijvoorbeeld graag in de ideeën van de Franse filosoof Henri Bergson, die begin 1941 gestorven is."Marcel schrijft niet alleen poëzie, hij maakt ook - met oog voor detail - kleine kunstzinnige collages met afbeeldingen uit boeken en tijdschriften. Een jaar geleden bundelde hij er een aantal in zijn boekje Geknipte portretten.