Je hebt Limburgse roots. Voel je je nu al West-Vlaming?

Sylvia Konior: "Vanuit Limburg zocht ik het bruisende Gentse stadsleven op. Na enkele jaren wou ik er echter weg, richting de rust. Na een tussenstop op het Tieltse platteland, belandde ik met mijn man in Doomkerke. We zochten er een thuis voor onze vier kinderen om er ook te kunnen werken. Het bijgebouw in onze tuin verbouwden we tot atelier. Mijn man Johan heeft er als IT-specialist ook zijn bureau. Integratie in onze prachtige gemeente vinden we beiden heel belangrijk. Ik ben bestuurslid bij de KVLV en we gaan naar veel lokale activiteiten. Mijn man en ik hebben uit sympathie een website over Doomkerke opgericht."
...

Sylvia Konior: "Vanuit Limburg zocht ik het bruisende Gentse stadsleven op. Na enkele jaren wou ik er echter weg, richting de rust. Na een tussenstop op het Tieltse platteland, belandde ik met mijn man in Doomkerke. We zochten er een thuis voor onze vier kinderen om er ook te kunnen werken. Het bijgebouw in onze tuin verbouwden we tot atelier. Mijn man Johan heeft er als IT-specialist ook zijn bureau. Integratie in onze prachtige gemeente vinden we beiden heel belangrijk. Ik ben bestuurslid bij de KVLV en we gaan naar veel lokale activiteiten. Mijn man en ik hebben uit sympathie een website over Doomkerke opgericht.""Ik ben altijd al een probleemoplosser en creatieve geest geweest. Als er iets kapot was, dan vond ik wel steeds een mogelijkheid om het te fiksen. Ik studeerde biochemie, maar wilde graag leerkracht worden. De opvoeding van de kinderen nam ik volledig ter harte, van hen nam ik veel foto's. Door Johan nam ik er nog meer. Hij is de techneut, fan van alle nieuwste apparatuur, ook op gebied van fotografie.""Vijftien jaar geleden had ik interesse om me bij het deeltijds kunstonderwijs in Tielt aan te sluiten. De opleiding voor digitale fotografie stond er echter nog niet op punt, dus wachtte ik tot 2008. Na drie jaar was ik gretig naar meer kennis en studeerde ik vier jaar verder aan de academie in Gent. Ik heb ondertussen net mijn eindejaarsexpo 'Ontvlezing' afgerond, als afstudeerproject van de opleiding bachelor in de fotografie, die ik als werkstudent aan LUCA School of Arts campus Narafi volgde. Het was zwaar en ging ten koste van mijn sociale leven. De weinige vrije momenten gebruikte ik om te studeren. Ik heb echter weinig slaap nodig, dat blijkt typisch te zijn voor creatieve mensen. 's Nachts in alle rust werken vind ik heel leuk.""Ik weet het niet, het zit in mij. Ik heb vooral het gevoel dat ik te lang heb moeten wachten om mijn ding te doen. Mijn stillevens met de seksspeeltjes vond ik vooral vernieuwend. De opdrachten vanuit de academie vond ik soms saai. Bij een stilleven koos iedereen steeds dezelfde onderwerpen zoals 'ontbijt' of 'taartjes'. Ik vond het heel tof om een beeld te creëren dat je niet onmiddellijk kon linken aan het 'speeltje'. Mijn creativiteit laat ik daarin de vrije loop gaan. Ik maak elke achtergrond volledig zelf, zoals een decor van kalk, mozaïek, behangpapier of droogijs. Het vraagt veel voorbereiding om alles in scène te zetten, maar het is heel leuk.""Zelfportretten. Toen ik met modellen werkte, behaalde ik nooit de emotie die ik wou tonen.Door het zelf uit te beelden, lukt dat wel. Mijn inspiratie haal ik niet uit musea, ik kijk wel veel in boeken. Ik 'zie' vooral een verhaal, ik denk in beelden. Ik moet bijvoorbeeld steeds enorm lachen met verhalen van anderen omdat ik het steeds allemaal voor mij 'zie' gebeuren.""Een constante is dat ik het leven wil uitbeelden zoals het is, surreëel en met een vleugje humor. Er ligt heel veel druk op gebied van schoonheid bij de vrouw. Vrouwen die hun benen niet scheren of hun haar niet kleuren, krijgen daarover opmerkingen of een scheve blik. Het is vreemd te ervaren dat een normaal lichaam tegenwoordig als taboe wordt gezien. Constant worden vrouwen en jongeren vanuit 'de norm' opgevoed als onzekere wezens en praten we tegen hen in functie van deze idealen. We zien tegenwoordig geen normale vrouwen meer, elke foto is bewerkt. Al mijn portretten zijn enkel qua kleur wat opgescherpt, verder geen gedoe met Photoshop. Ik ga in mijn werk voor een échte foto, waarbij natuurlijkheid primeert. Ik wil vooral de nieuwe preutsheid doorbreken en elke vrouw weer vertrouwen geven."Wat brengt de toekomst? "Ik wil de beste in zelfportretten worden in België. Als ik bekijk hoeveel prijzen ik al heb behaald, besef ik dat ik toch al enige marktwaarde heb. Ik heb al veel meegedaan aan wedstrijden, ook internationaal. Het is een uitgelezen manier om aandacht te krijgen voor je werk. Ik vind dat je moet streven naar 'a body of work', volgens mij een voorwaarde om tot een expo te komen. Mijn hart ligt ten volle bij het artistieke en de zelfportretten. Daarbij doe ik alles zelf, met statief en afstandsbediening. Ik heb heel snel mijn mantel der schaamte weggegooid. Ik verwacht niet dat iedereen mijn werk goed vindt of er wil naar kijken. Ikzelf vind vooral veel van mijn beelden grappig. Fotografie moet leuk blijven!""Het mooie zou zijn als mensen iets van me opsteken, dat ze mijn werk zien en nadenken. Ik wil vooral de beoordeling op het uiterlijk aanvechten. Soms is uiterlijk belangrijk, voor bepaalde mensen in hun werk, maar iemand daarop beoordelen, vind ik verkeerd. We hoeven niet bang te zijn van mensen die zwaarder zijn of tattoos hebben. Ook iemand die er tiptop uitziet, heeft al miserie gekend. Vroeger had ik niet door dat dit grappig kon zijn, nu leg ik steeds die humor in mijn werk." (LF)