Nee, na het zien van 'De Loteling' blijft u niet met het onverkwikkelijke gevoel zitten dat u een voyeur bent. De mensen met jongdementie willen dat we kijken. Dat we luisteren. Ze hebben de pech op een veel gladdere glijbaan naar het einde te zijn beland dan de rest van ons. Vanuit hun perspectief valt veel te zeggen waar we best eens naar kunnen luisteren.
...

Nee, na het zien van 'De Loteling' blijft u niet met het onverkwikkelijke gevoel zitten dat u een voyeur bent. De mensen met jongdementie willen dat we kijken. Dat we luisteren. Ze hebben de pech op een veel gladdere glijbaan naar het einde te zijn beland dan de rest van ons. Vanuit hun perspectief valt veel te zeggen waar we best eens naar kunnen luisteren.Ja, er mag gelachen worden. Soms is dat het enige wat hen nog rest. Niet de mensen met jongdementie worden te kijk gezet. Wel de mensheid, het systeem, het kapitalisme. Tegelijk passeren gevoelens van onmacht en onbegrip. En liefde. Veel liefde.'De Loteling' voelt geen moment belerend of didactisch aan. Het is geen sociaal projectje dat je uit medeleven moet gaan uitzitten. Het is een stuk dat de kijker op een meeslepende manier meeneemt in een wereld die, mede door de verbluffende visuals van Tomas Hendriks, aanvoelt als een adembenemende rollercoaster die je tegen een vaart naar beneden laat donderen, wetende dat er een vangnet is waar de betrokkenen op het podium niet moeten op rekenen.De mensen op het podium zijn degenen waar het over gaat. Zij weten dat dit stuk slecht zal aflopen. Maar ze grijpen ook die kans die misschien wel hun laatste kan zijn. En ze doen dat met een grote waardigheid. Gudrun Callewaert wil met Het Ventiel de mensen met jongdementie weer die twinkel in de ogen bezorgen.Maar zij waren lang niet de enigen van wie de ogen tijdens de première in de Kortrijkse Schouwburg blonken. De grote trekkers op het podium zijn de mensen van Het Bataljong. Zij zetten de lijnen uit die vooraf door Arne De Jaegere en Hilde Vanderstraeten werden uitgetekend. Deze twee zorgden voor tekst en regie. Maar zonder de mensen die lid zijn van Het Ventiel, de mensen met jongdementie, hun partners en de buddy's, zou 'De Loteling' nooit de menselijkheid, de broosheid, de tederheid gehad hebben dat het stuk zo uniek maakt. 'De Loteling' is een voorstelling die mag en moet gezien worden. Aan stilte, gêne en ongemakkelijkheid hebben de mensen met jongdementie niets. 'De Loteling' geeft hen de stem die ze zo hard nodig hebben. Dat de staande ovatie bleef duren, laat vermoeden dat ze gehoord werden.Er zijn nog voorstellingen in de Kortrijkse Schouwburg, zaterdagavond om 20u15 en zondag om 16u.