Momenteel raken optredens die elektrische versterking behoeven in Die Scone niet vergund, maar Peloeze, de luidens de initiatiefnemers "gezellige, relaxte zomeroase in Sint-Kruis" (helemaal waar trouwens), kreeg van de stad Brugge wél een vergunning om Red Zebra akoestisch te laten spelen. Een primeur voor de band, die dit nog nooit eerder had gedaan.
...

Momenteel raken optredens die elektrische versterking behoeven in Die Scone niet vergund, maar Peloeze, de luidens de initiatiefnemers "gezellige, relaxte zomeroase in Sint-Kruis" (helemaal waar trouwens), kreeg van de stad Brugge wél een vergunning om Red Zebra akoestisch te laten spelen. Een primeur voor de band, die dit nog nooit eerder had gedaan. Voor de gelegenheid was de vijfkoppige band herleid tot een trio. Naast zanger en boegbeeld Pater Slabbynck leefden Sam Claeys en Chris 'Hazy' De Neve zich uit op akoestische gitaar. "Voor mij is dit een bijzonder optreden", bekende Slabbynck. "Als je de tijd overschouwt, is het moeilijk te vatten, maar het is ondertussen 42 jaar geleden dat Red Zebra in embryonale vorm in Sint-Kruis, toen onze thuisbasis, voor het eerst optrad."Sindsdien zijn de Zebra's uitgegroeid tot zowat het bekendste exportproduct van Brugge binnen de sectie rock. Hierbij dient aangestipt dat vooral de eerste periode van de band - de eerste helft van de jaren 80 - tot de verbeelding blijft spreken. Red Zebra is dan ook vooral een tijdsdocument, die ons aan de Belgische postpunk en new wave doet herinneren. Het leeuwendeel van het concert dat twee sets en twee bisnummers omspande, bestond dan ook uit songs stammend uit de vroege eighties. Slabbynck, verrassend goed bij stem, kreeg bij momenten vocale bijstand van Claeys, zoals in ''Paradise Lost', 'The Ultimate Stranger' en natuurlijk 'I can't live in a living room', de Belpopklassieker en fuif-floorfiller die tot twee keer langs kwam: in de reguliere set en als tweede bisnummer.Daartussen was het genieten van andere Zebra-klassiekers zoals 'Polar Club', 'TV Activity', 'Innocent People', 'Beirut by Night' en 'The Art of Conversation' en later werk dat titels droeg als 'Don't put your Head in a Bucket' (hun enige notering in Stu Bru's 'De Afrekening'), 'John Wayne was dead' en 'Spit on the City'. Ze waagden zich zelfs aan 'God is a not a dj, but a motherfucker from Hell' van Slabbyncks korte sideproject The John Lennon Rifle Club. Die ironie kwam ook bovendrijven in zijn bindteksten die bij de honderd toegelaten aanwezigen menige monkellach uitlokten.Toen hij de Zebra-adaptie van Joy Divisions 'Transmission' aankondigde, maande hij het publiek aan: "Ik ga verschillende keren "Dance Dance Dance to the Radio' zingen, maar binnen deze coronacontext is dit ten stelligste verboden."Met zijn drieën waagden ze zich ook nog aan covers van 'Winning' (The Sound) en 'Holidays in the Sun' (Sex Pistols), "met op de hoes een tekening van de Halletoren."Met Red Zebra unplugged stemden Slabbynck en co niet enkel de aanwezige toeschouwers tevreden, maar ook hun boekingsagent die in deze bandformule ongetwijfeld brood zal zien. No future? Vergeet het. (svv)