Luc ging de laatste jaren door een hel nadat zijn dochter Julie op 21-jarige leeftijd omkwam bij een verkeersongeval langs de Gistelsesteenweg. Hij stortte zich op het maken van keramieken beelden om het verlies van zijn dochter te verwerken en maakte al heel wat mooie creaties. "Ik voel me verbonden met mijn dochter tijdens het boetseren", vertelt Luc, die het na twee jaar nog altijd erg moeilijk heeft met het overlijden van zijn dochter. "Ondertussen kan ik er al wat beter over praten. Verdriet slijt, maar vergeten doe je nooit. Al heb ik nog heel veel dagen waarop ik het mo...

Luc ging de laatste jaren door een hel nadat zijn dochter Julie op 21-jarige leeftijd omkwam bij een verkeersongeval langs de Gistelsesteenweg. Hij stortte zich op het maken van keramieken beelden om het verlies van zijn dochter te verwerken en maakte al heel wat mooie creaties. "Ik voel me verbonden met mijn dochter tijdens het boetseren", vertelt Luc, die het na twee jaar nog altijd erg moeilijk heeft met het overlijden van zijn dochter. "Ondertussen kan ik er al wat beter over praten. Verdriet slijt, maar vergeten doe je nooit. Al heb ik nog heel veel dagen waarop ik het moeilijk heb." Het ongeval gebeurde op amper 100 meter van het ouderlijk huis van Julie. Ze woonde om de week bij haar mama en papa. Luc woonde in de Kievitstraat en was niet thuis op het moment van het ongeval. Bij het oversteken van het kruispunt met haar fiets aan de hand werd Julie gegrepen door een bestelwagen. Het was erg mistig die dag. Even voordien had ze haar papa nog een sms'je gestuurd om hem te zeggen dat zijn eten in de microgolfoven stond. "Ik zocht een uitlaatklep om het verlies van Julie te verwerken en wist dat de zusters Clarissen beelden maakten in hun pottenbakkerij. Na de rouwplechtigheid vroeg ik hen een hartje te maken voor Julie. Ze vroegen me om het zelf te proberen en sindsdien ben ik creatief met klei. Het brengt me rust", gaat Luc verder. Ondertussen maakte Luc al zeker 300 beelden. "Elke keer als ik zie dat er een nieuw overlijden te betreuren valt en die mensen worden begraven in de buurt van het graf van Julie, dan leg ik er een hartje. Ik probeer mijn best te doen voor mijn medemens tot de laatste dag dat ik naar boven word geroepen."De keuze om het symbool van het coronavirus te boetseren, lag voor de hand. "Ik heb er een tweetal dagen aan gewerkt in verschillende fasen. Corona is niet meer weg te denken uit onze huidige samenleving. En ik vind het een leuk symbool, alhoewel het in de hele wereld al voor veel leed heeft gezorgd. Maar het heeft ook een goede kant. Dat klinkt misschien raar, maar toch is het zo. Het coronavirus doet ons nadenken over het leven. Het doet ons stil staan bij de kwetsbaarheid van het leven. Het leven kan van dag op dag stoppen. Dat was ook zo bij Julie. Hoewel ze helemaal nog niet klaar was om te gaan, is ze die verschrikkelijke dag toch heengegaan. Dat is net zo bij het coronavirus. Het pakt ons op momenten dat we er niet klaar voor zijn. Het tij kan snel keren en net door het coronavirus gaat men daar dieper over nadenken. Daarom betekent het symbool voor mij heel veel."Luc plaatste zijn kunstwerk op een sokkel in zijn voortuin. "Heel wat mensen die passeerden, zijn al gestopt om het te bekijken. Mensen vinden het mooi, maar bekijken het ook met een dubbel gevoel. Corona is iets waar we de komende tijd mee zullen moeten leren leven en laat ons hopen dat we op een dag terug kunnen naar het leven vóór corona", besluit Luc Daivier.