Meer dan 200 vrijwilligers versierden tientallen gevels, bomen en handelszaken met stoffen kleuren van de vredesvlag. Vlak voor de herdenkingsperiode rond WOI ontstond in Langemark-Poelkapelle een vredesbeweging, die de afgelopen 4 jaar 13 wakes hield met vredesactivisten en Nobelprijswinnaars van over de hele wereld. De climax: 24 uur wakker blijven op 3 en 4 november tijdens allerlei activiteiten, die inspireren om ook na 2018 wakker te blijven voor vrede.
...

Meer dan 200 vrijwilligers versierden tientallen gevels, bomen en handelszaken met stoffen kleuren van de vredesvlag. Vlak voor de herdenkingsperiode rond WOI ontstond in Langemark-Poelkapelle een vredesbeweging, die de afgelopen 4 jaar 13 wakes hield met vredesactivisten en Nobelprijswinnaars van over de hele wereld. De climax: 24 uur wakker blijven op 3 en 4 november tijdens allerlei activiteiten, die inspireren om ook na 2018 wakker te blijven voor vrede.Peter Peene is de bezieler van de vredesbeweging. "Ik vond het belangrijk dat er tijdens de oorlogsherdenking ook stilgestaan werd bij vrede nu en in de toekomst, want daar is nog veel werk aan."Een greep uit het aanbod: huiskamergesprekken en ateliers met activisten en kunstenaars uit binnen- en buitenland, een concert en een nachtelijke wake. Op het open terrein tussen de Duitse militaire begraafplaats en het vredesmonument branden de hele nacht vredesvuren. Iedereen kan op elk moment aansluiten om een deel van de nacht mee te maken. Marijke (50) en Koen (51) zorgen mee voor een van de sterke momenten. Ze vertellen over het verlies van hun 21-jarige dochter Louise Ryckeboer uit het Langemarkse Sint-Juliaan, die vorig jaar verongelukte in Vlamertinge. "We vonden de uitnodiging een eer om naar buiten te komen met ons verdriet en dit te kunnen delen met anderen, zodat lotgenoten zich geborgen en gedragen voelen. Onze wereld staat stil sinds het verlies van onze dochter. Wij proberen elke dag te overleven en voeren een persoonlijke oorlog. Iemand verliezen, doet altijd pijn. Bij het verlies van een ouder, neem je afscheid van een deel van je verleden.""Een kind verliezen, is afscheid nemen van een toekomst. Je wordt elke dag geconfronteerd met andere jonge mensen, die verder evolueren in hun leven. Dan vraag ik me soms af wat zou Louise nu doen. Ik draag om 1.30 uur enkele teksten voor en Koen maakte een ster van 3 m doorsnede, waarop iedereen een kaarsje kan plaatsen onder de sterrenhemel. We turen 's nachts naar de lucht, want voor ons is Louise nog altijd een ster aan de hemel." Ouders die een kind verloren, worden heel speciaal uitgenodigd, maar er wordt ook stilgestaan bij ouders die 100 jaar geleden hun zonen zagen vertrekken, maar nooit meer terugkeren.De monniken van Westvleteren zorgen voor een ander sterk moment. "We verlaten voor één keer onze vertrouwde abdijkerk en houden rond 4 uur onze traditionele nachtwake", vertelt Manu Van Hecke, de abt van de Sint-Sixtusabdij. "Waarom we dit voor het eerst buiten de abdijmuren doen? Omdat we het een heel waardevol initiatief vinden, waar we graag aan meewerken. We zakken met 12 broeders af naar Langemark en vertrekken na de nachtwake opnieuw naar Westvleteren voor het ochtendgebed."De vrijwilligers werkten een week lang aan de inkleding van onder meer de kerk, basisschool en OC Den Tap in Langemark. "We vouwden 1.500 gekleurde kraanvogels om sfeer te brengen in het OC, dat we ombouwden tot vredesrestaurant en -café. Echt uitgerust beginnen we niet aan deze vredeswake van 24 uur, maar de adrenaline helpt."(TP)