"Ik heb altijd al veel fantasie gehad en schreef graag verhaaltjes", herinnert Mattijs Deraedt (27) zich. Dat hebben al wel meer jongeren natuurlijk, maar slechts weinigen publiceren een boek voor hun dertigste. Laat staan een dichtbundel. "Toen ik als 19-jarige met een gedicht de Georges Leroyprijs won in Waregem was dat een stimulans. Daar kreeg ik voor het eerst het gevoel: 'hier heb ik wel talent voor'."
...

"Ik heb altijd al veel fantasie gehad en schreef graag verhaaltjes", herinnert Mattijs Deraedt (27) zich. Dat hebben al wel meer jongeren natuurlijk, maar slechts weinigen publiceren een boek voor hun dertigste. Laat staan een dichtbundel. "Toen ik als 19-jarige met een gedicht de Georges Leroyprijs won in Waregem was dat een stimulans. Daar kreeg ik voor het eerst het gevoel: 'hier heb ik wel talent voor'."Er volgden nog heel wat deelnames aan wedstrijden. Tweemaal won hij Kunstbende in Kortrijk, in de categorie 'Tekst'. Zijn derde plaats in 2017 bij Write Now!, dé schrijfwedstrijd in het Nederlands taalgebied met jaarlijks zowat duizend inzendingen, zorgde voor heel wat weerklank in de schrijverswereld.Ondertussen bleef Mattijs gedichten schrijven. Sommige poëten krijgen pas inspiratie diep in de nacht of onder invloed van geestverrijkende middelen. Niet zo bij de naar Brussel uitgeweken Moorselenaar. "Ik krijg inspiratie voor een gedicht in de tram of op de trein, eigenlijk kan je poëzie overal schrijven. Je moet dan wel altijd iets bijhebben om te noteren." (lacht) "Hoewel, het is me al gebeurd dat ik mijn ideeën snel op de GSM vastleg."Tussen mei 2017 en december 2019 schreef hij de gedichten voor zijn poëziedebuut De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan. Natuurlijk is het de droom van iedere schrijver om te publiceren, die kans kreeg hij van het Poëziecentrum. Eerder publiceerde hij al in hun magazine, de Poëziekrant.Het thema van de bundel is mannelijkheid. "Mannelijkheid zit in de maatschappij verweven, kijk maar hoe sommige wereldleiders als stoere macho's hun burgers toespreken", zegt Mattijs. "Een vrouw zal je dat niet zien doen, die zal sneller durven toe te geven dat ze iets simpelweg niet weet. En toch is mannelijkheid min of meer aangeleerd gedrag, een jongen leert zich mannelijkheid aan te meten. In de bundel kijk ik naar mezelf en naar de wereld rond mij, hoe groeide ik van jongen op tot man? Het is geen eerbetoon aan de man of vrouw geworden, het zit ingebakken dat mannen zich niet kwetsbaar mogen opstellen. Vandaag is de man echter niet meer wat hij geweest is. Recent zie je dat daar verandering in komt."In het gedicht 'Wat je moet weten voor je beslist om een man te zijn' beschrijft hij hoe jongens worden geleerd man te worden.... Een man zijn betekent je niet als vlinderlaten schminken maar als schedelEen man zijn betekent je benen niet kruisen op de treinmaar tongzoenen met het hiphopmeisjedat op je schoot komt zitten...In de gedichten steekt heel wat herkenbaarheid, er komen ook een aantal plaatsnamen voorbij. Brussel, Bavikhove en dus ook Moorsele. MOORSELEBoven dit vlakke land hangenparachutisten als ogen in de lucht. Het is hier dat ik mijn broersvertelde dat in de kooien bij de fabriekgraswolven wonen: slanke roofdierendie 's nachts op hun buikdoor het veld sluipen en naar verlichte ramen staren. Het is hier dat mijn broersontdekten dat niet alleswat ik vertel de waarheid is. ...