We spreken af met Frank Valentino (60), geboren als Franky Verrecas, en Nancy Lambier (50) in café Sint-Elooi in het centrum van Loppem. "We komen hier graag, het is hier altijd gezellig. We hebben zelfs ons vaste plekje hier." (zie foto)
...

We spreken af met Frank Valentino (60), geboren als Franky Verrecas, en Nancy Lambier (50) in café Sint-Elooi in het centrum van Loppem. "We komen hier graag, het is hier altijd gezellig. We hebben zelfs ons vaste plekje hier." (zie foto)Frank Valentino is afkomstig uit Brugge, verhuisde later naar Rumbeke en Marke vooraleer hij zich in 2013 ging vestigen op Tenerife. Begin 2017 kwam hij met Nancy terug naar Vlaanderen. "We zochten een huis in de streek van Brugge, omdat ons leven in West-Vlaanderen zich hier situeert. Mijn kinderen wonen in Brugge en Oostkamp. Loppem is ook ideaal gelegen, dicht bij Brugge en de autostrade. Nancy's dochter Luna woont bij ons", begint Frank. Nancy is afkomstig van Gent, maar woonde al 27 jaar in Knokke-Heist toen ze Frank leerde kennen. "Toch wou ik niet terug naar de kust verhuizen, ik had het daar ondertussen wel al gezien. We voelen ons hier 200 procent thuis in Loppem", vervolgt Nancy. In 2015 leerde ze Frank kennen. Na een Skype-relatie - "ons record was 12 uur en 43 minuten" - en heel wat pendelen, volgde ze hem in 2016 naar Tenerife. "De eerste drie maanden waren zalig, het voelde aan als een lange vakantie. Maar daarna begon ik mijn dochter, die bij mijn ouders woonde, enorm te missen.""Ook bij mij begon dat gemis van mijn kinderen steeds meer door te wegen", valt Frank haar bij. "En dan was er ook nog de mentaliteit van de Vlaamse gemeenschap op Tenerife die ons te veel was geworden. Er is heel wat afgunst. In het begin dat ik er woonde, dacht ik: ik zal me er niets van aantrekken, maar als artiest moet je wel met die mensen werken. Als ik in die ene zaak ging zingen, mocht ik niet in die andere zaak zingen. Enzovoort. Ik kan de grootste, wildste cowboyverhalen vertellen over die periode. We besloten om op 6 januari 2017 naar huis te komen, we hadden onze tickets zelfs al. Maar uiteindelijk hebben we die tickets omgeboekt zodat we al een week eerder konden terugkeren. We hadden het er echt mee gehad." "Ik krijg veel de vraag 'heb je geen heimwee naar Tenerife?' Maar het antwoord is radicaal neen. Ik heb er nog geen minuut spijt van gehad, ik ben enorm blij dat ik terug ben. Sindsdien heb ik zelfs geen voet meer op Tenerife gezet. Al sluit ik niet uit dat ik ooit nog terugkeer. De optredens, de fans: dat waren prachtige tijden. Voor de fans zou ik nog terugkeren, maar dat is de enige reden waarom ik terug zou gaan naar Tenerife. Ik heb er zelfs mijn huis verkocht", aldus Frank, die in totaal 34 jaar optrad in Tenerife. "Toen ik de eerste keer op Tenerife kwam, was het winter in België en was het daar mooier weer dan op de beste zomerdag hier in België. Ik dacht toen: dat is het, hier kom ik ooit wonen. Ik heb er jaren naartoe gestreefd en was trots dat ik mijn droom had waargemaakt, maar die droom werd een nachtmerrie."Horeca, verleden en toekomst Net als in Tenerife doen Frank en Nancy in Loppem alles samen. " Misschien beginnen we in de toekomst wel nog samen een horecazaak, waarin Frank dan kan optreden", vervolgt Nancy. Frank heeft al ervaring in de horeca. "Eind jaren 90, begin jaren 2000 had ik een taverne in Roeselare die volledig in het teken stond van Disney. Het was een unicum, men kwam van overal en elke week zat het café vol. Maar ik heb het slechts zes jaar volgehouden, tot grote spijt van vele mensen, tot op vandaag zelfs nog. Maar er was een buur die ons het leven zuur maakte en het was niet meer vol te houden. Ik offerde heel veel op voor die zaak. Ik werkte altijd zelf in de zaak, waardoor ik niet of nauwelijks nog kon optreden. Ik zong enkel nog op mijn eigen podium."Horecazaak in de toekomst of niet, Frank is van plan om te blijven zingen. "Zingen is mijn leven. Zo lang ik kan zingen, blijf ik het doen. Al is het wel hard werken, het stopt nooit. Zelfs Nancy is er dag en nacht mee bezig. Het is ook nodig om hard te werken, want de muziek is een harde wereld. Iedere artiest is een egoïst, alle artiesten in de top tien zijn jaloers van de nummer één. En de nummer één is op z'n hoede voor wie dichterbij komt. Elke artiest heeft dat gedrevene in zich. Ik ben ook zo geworden, vroeger was ik te braaf. Ik heb zware ontgoochelingen opgelopen, maar nu voel ik me sterker dan ooit. Zoals mijn nieuwe single het zegt", lacht Frank. Je won in 1981 de publieksprijs in de Baccarabeker, het belangrijkste moment in je carrière? "Het was zeker wel het kantelpunt. Toen ging mijn carrière echt van start. Platenbaas Johnny Hoes had me bezig gezien en nog voor de uitslag bekend was, kwam hij naar me en zei: 'Knulletje, heb jij al een platencontract? Neen? Nou dan heb je er nu één'. En Shirley Bassey heeft toen zelfs mijn artiestennaam gekozen!"