Met 'Mantelkinderen' is Oostendse schrijfster Erna Schelstraete (71) ondertussen toe aan haar derde roman. Ze publiceerde ook al een dichtbundel. 'Mantelkinderen' is gebaseerd op het verhaal van Annemie uit Oostende. "Annemie benaderde me ondertussen meer dan vijf jaar geleden op een lezing", opent Erna. "Die lezing ging over mijn eerste boek, 'Koningin voor één dag'. Daarin vertel ik het verhaal van Blanche Delacroix, de laatste minnares van Koning Leopold II."
...

Met 'Mantelkinderen' is Oostendse schrijfster Erna Schelstraete (71) ondertussen toe aan haar derde roman. Ze publiceerde ook al een dichtbundel. 'Mantelkinderen' is gebaseerd op het verhaal van Annemie uit Oostende. "Annemie benaderde me ondertussen meer dan vijf jaar geleden op een lezing", opent Erna. "Die lezing ging over mijn eerste boek, 'Koningin voor één dag'. Daarin vertel ik het verhaal van Blanche Delacroix, de laatste minnares van Koning Leopold II."'Mantelkinderen' speelt zich net als 'Koningin voor één dag' af tijdens de belle époque. "Ik kan er ondertussen in rondlopen", lacht Erna. "Het Oostende en Blankenberge van die periode zitten helemaal in mijn hoofd. Het was in eerste instantie niet de bedoeling dat ik zou terugkeren naar die periode..."Annemie was op zoek naar iemand die het verhaal van haar familie wilde neerschrijven. Het was haar grote wens dat het verhaal niet verloren zou gaan voor het nageslacht. "Er zijn natuurlijk enkele hiaten", gaat Erna verder. "Daarom is het ook een roman geworden en geen geschiedenisboek. Ik ben geen historicus. Annemie weet veel over het verhaal, maar zeker niet alles. Het belangrijkste voor haar was dat dit bewaard bleef op papier."Het boek begint bij Margareta, de grootmoeder van Annemie. "Ik zie het een beetje als de American Dream", vindt Erna. "Margareta kwam uit een arm milieu en werkte als kamermeisje in een chic hotel in Blankenberge. Op 18-jarige leeftijd werd ze stapelverliefd op Eberhard, een rijke Duitser die met vakantie was in de badplaats. Ze dromen samen van een toekomst, tot twee jaar later de Eerste Wereldoorlog uitbreekt en Eberhard plots de vijand werd. Slopen van grenzen, dat is wat zij doen en dat is ook één van de thema's van het boek."Eberhard heeft een hoge functie binnen het leger en daardoor kon hij tijdens de oorlog naar Blankenberge blijven komen. Margareta raakte zwanger en op 21-jarige leeftijd kreeg ze een dochter, de moeder van Annemie. "Tot dusver zijn dat allemaal zaken die we weten", zegt Erna. "Ik heb heel veel zogenaamde egodocumenten gekregen: brieven, foto's, postkaarten... Ik ben ook veel in de archieven gedoken. Bij mijn eerste roman was dat relatief simpel. Blanche was dan wel een minnares, ze was een publiek figuur. Van deze mensen vond ik veel minder terug, zeker niet in Duitsland. Heel veel archieven ginder zijn vernietigd tijdens de oorlog." Na de oorlog is het onduidelijk wat er precies gebeurd is. "Hier heb ik dus een hiaat moeten opvullen", verduidelijkt Erna. "Eberhard was toen in Duitsland. Margareta wist waar hij was en is hem gaan opzoeken. Maar nadien hebben zij nooit contact gehad. De dochter van Margareta heeft haar vader niet meer gezien na haar vijf jaar." In het boek komt ook het verhaal van Emma, de zus van Margareta naar voor. "Zij had ook een relatie met een Duitse soldaat. De twee zussen hadden een heel innige band. Trouwens, toen ik enkele jaren geleden met het boek begon, leefde de zoon van Emma nog. Hij was toen 97 jaar en ik heb hem nog kunnen spreken."In de familie van Annemie werd er amper gesproken over het hele verhaal. "Ze heeft het in stukken en brokken samen moeten rapen. Haar grootmoeder zelf sprak er nooit over. Er rustte dan ook een groot taboe op. Ze was niet getrouwd, en ook het feit dat het een Duitse man was bleef meespelen."In totaal zit er meer dan vijf jaar tussen de eerste ontmoeting tussen Annemie en Erna en de uiteindelijke publicatie van het boek. "Er kwam telkens van alles tussen en ook corona strooide roet in het eten... Ik wist trouwens al van bij het begin dat het boek 'Mantelkinderen' zou heten. Het woord staat niet in het woordenboek, maar wordt wel al lang gebruikt. De term verwijst naar kinderen die onder de mantel der liefde geboren worden. Een veel mooiere term dan 'bastaard'. In het Duits worden deze kinderen zelfs Liebeskind genoemd."