Het slachtoffer woont in de Stationsstraat in Beernem, maar blijft liever anoniem. Ze was donderdagmiddag naar de kapper geweest. Maar toen ze thuis kwam, merkte ze dat de achterdeur open stond. "En er was schade aan. Dus ik vreesde meteen al dat er was ingebroken. Maar dat ze er nog zouden zijn, verwachtte ik natuurlijk niet."
...

Het slachtoffer woont in de Stationsstraat in Beernem, maar blijft liever anoniem. Ze was donderdagmiddag naar de kapper geweest. Maar toen ze thuis kwam, merkte ze dat de achterdeur open stond. "En er was schade aan. Dus ik vreesde meteen al dat er was ingebroken. Maar dat ze er nog zouden zijn, verwachtte ik natuurlijk niet."De 70-jarige vrouw stond in de smalle gang van haar huis toen ze gestommel op de trap hoorde. De twee inbrekers beseften dat ze betrapt waren en wilden wegvluchten. "Maar ze konden niet anders dan dezelfde deur nemen", zegt de vrouw. "En daarvoor moesten ze mij dus passeren. Bivakmutsen of zo droegen ze niet. En ze hadden enkel een klein zakje mee. Ik schat dat ze tussen de dertig en veertig jaar oud waren."Maar schrik had het slachtoffer niet toen ze de twee mannen op haar zag afkomen. Meer nog: ze greep een bij de arm en vroeg hem wat hij in haar huis deed. "Maar hij kon zich natuurlijk snel los trekken", zegt ze. "Ik snap eigenlijk nog steeds niet goed hoe ik dat gedurfd heb. Ik was vooral kwaad en had op dat moment echt geen schrik. Wellicht nam de adrenaline het even over, want toen ik de politie belde stond ik wel te trillen op mijn benen."De twee daders vluchtten in de richting van het station maar konden niet meer gevat worden. Volgens het slachtoffer trokken ze boven maar twee kasten open en is de buit miniem. "Ik denk dat ze een ketting mee hebben die helemaal niet veel waard was. Maar voor de rest hebben ze niets mee. Ik denk dat ik ze behoorlijk snel betrapt heb en dat is wel een geluk. Ik ben blij dat ze geen dure dingen mee hebben. Ik heb daar hard voor moeten werken en als ze ook iets willen moeten ze dat ook maar doen."De kranige vrouw bleef gisteren wel de ganse dag thuis. Ze durfde er deze keer niet met haar fiets op uit te trekken, zoals ze dat anders vaak doet. "Mijn achterdeur was nog kapot en ik wachtte op de hersteller", zegt ze. "Ik heb toch een beetje schrik gekregen. Maar ik ga me niet laten kennen."