De kotmoord in het kort
...

Op 1 oktober 2018 treft een poetsploeg het lichaam van Nessar Jamshidi (18) aan in de trappenhal van zijn studentenkot in de Oude-Vestingsstraat in Kortrijk. Op de kamer van Nessar vindt de politie later het lichaam van Youlia Soboleva (19). Beiden zijn met geweld om het leven gebracht en bewakingsbeelden van de plaats brengen de speurders al snel naar Mohammad Musawi. Hij werd gefilmd hoe hij al bloedend, net na de feiten, het gebouw verliet. Voldoende reden om de man in de boeien te slaan. In februari hield het gerecht al een reconstructie in de hoop duidelijkheid te scheppen, maar Mohammad bleef halsstarrig ontkennen dat hij ook maar iets met de moord op Youlia te maken heeft.Exact twee jaar na de feiten is het onderzoek zo goed als afgerond en wordt al volop over een eventueel assisenproces, dat in 2022 plaats zou kunnen vinden, gesproken. "Pas in 2022? Nog zo lang wachten? Oh, uiteindelijk maakt het ook niets meer uit, want daarmee krijg ik mijn zus niet terug", vertelt Anastassia Soboleva, de zus van Youlia.Anastassia herinnert zich nog die beruchte 1 oktober alsof het gisteren was. "Plots staat de politie voor je deur met de melding dat ze Youlia terug hebben gevonden met messteken in het lichaam. In een reflex ben ik een tas beginnen pakken en vroeg ik hen om me naar het ziekenhuis te brengen. Pas toen ze vertelden dat Youlia naar het mortuarium was gebracht, kwam het besef dat mijn zus er niet meer was. Je wereld stort op dat moment volledig in elkaar."Erg snel werd een driehoeksverhouding, tussen zowel de verdachte als de slachtoffers, als piste naar voren geschoven. Maar van een echte relatie was er volgens Anastassia geen sprake. "De familie wist dat Youlia een relatie had met Nessar en net zoals in iedere relatie had je bij mijn zus ook nu en dan eens wat gekibbel", gaat Anastassia verder. "Toch trok ze in de laatste weken van haar leven terug vaak naar Gent, waar Nessar zijn thuisbasis had, wat ons deed geloven dat hun relatie gewoon zijn normale gang ging." "Van Mohammad hadden we nog nooit gehoord, laat staan dat we die kerel ooit al hadden gezien. Indien hij echt een rol van betekenis had gespeeld in het leven van Youlia, dan zouden wij dat geweten hebben. Ik geloof dat hij absoluut een belangrijke rol in het leven van mijn zus wilde opnemen, maar dat zij die mening niet deelde. Voor haar moet hij niet meer dan een detail, een voetnoot zijn geweest. Was dat de reden voor wat hij heeft gedaan? Daar weet enkel hij het antwoord op, maar echt spraakzaam is hij alvast niet geweest. Of hij zweeg of hij ontkende. Ik vrees dat een rechtszaak ook niet meteen nog een antwoord zal brengen."Ondertussen gaat de familie van Youlia nog steeds gebukt onder het zware verlies. Al proberen ze wel opnieuw de draad van hun leven terug op te nemen. "Onze papa hield zich meer dan een jaar ijzersterk, niet alleen voor zichzelf, maar ook om steun te bieden aan de rest van het gezin", klinkt het. "Uiteindelijk is hij ook beginnen kraken door het verlies van zijn dochter.""Voor mij is het vooral een kwestie van bezig te blijven en permanent te blijven bewegen. Ik ben opnieuw gaan studeren, ik neem deel aan een missverkiezing en probeer mentaal zoveel mogelijk actief te zijn. Ieder vrij moment, ieder moment waarop ik me niet kan concentreren, is een moment waarop ik terug begin te denken aan die fatale dag.""Ik was de laatste met wie Youlia aan de telefoon een gesprek had. Ik stel me de vraag of ik iets anders kon hebben gedaan. Kon ik toen, op dat moment, een andere reactie hebben gehad waardoor de dag anders zou zijn verlopen? Het is een gruwelijke en ondraaglijke gedachte die me vanbinnen sloopt." Ondertussen wacht de familie een definitieve datum voor een rechtszaak af. "Alhoewel we niet kunnen zeggen dat we er naar uitkijken", sluit Anastassia af. "We willen vooral zijn straf kennen zodat we kunnen beginnen aan het verwerkingsproces. Hem vergeven zullen we nooit kunnen. M'n ouders willen vooral hem vergeten. Zelf heb ik het er heel wat moeilijker mee." "Toen we hem in de rechtbank van Gent voor het eerst zagen, moest de politie tussenkomen om te vermijden dat ik hem te lijf zou gaan. Hij nam mijn zus van me af en toch krijgt hij politiebescherming. Het is allemaal te gek voor woorden. De familie van Mohammad probeerde ondertussen ook al via sociale media contact met mij op te nemen. Of het nu ging om wraak of om zich te verontschuldigen, het boeit me allemaal niet meer. Hij moet gestraft worden voor zijn daden en geen enkele straf kan zwaar genoeg zijn."