De bewoners van de Werf in Poperinge werden op vrijdag 6 september omstreeks 23 uur opgeschrikt door een hevige brand in een appartementsgebouw tegenover het Sint-Michielscomplex. Die ontstond op de derde en bovenste verdieping in het appartement van Olivier De Turcq (50). "Ik was al heel de dag bezig geweest met verhuizen", vertelt Olivier, die er bijna een jaar woonde. "Ik had heel de slaapkamer opgeruimd met de bedoeling om alle spullen 's anderendaags mee te nemen naar Dikkebus, mijn toenmalige en huidige woonplaats. Nadat ik de hele boel afgebroken had, heb ik me neergezet in de zetel om een sigaretje te roken. Dan ben ik in slaap gevallen..."
...

De bewoners van de Werf in Poperinge werden op vrijdag 6 september omstreeks 23 uur opgeschrikt door een hevige brand in een appartementsgebouw tegenover het Sint-Michielscomplex. Die ontstond op de derde en bovenste verdieping in het appartement van Olivier De Turcq (50). "Ik was al heel de dag bezig geweest met verhuizen", vertelt Olivier, die er bijna een jaar woonde. "Ik had heel de slaapkamer opgeruimd met de bedoeling om alle spullen 's anderendaags mee te nemen naar Dikkebus, mijn toenmalige en huidige woonplaats. Nadat ik de hele boel afgebroken had, heb ik me neergezet in de zetel om een sigaretje te roken. Dan ben ik in slaap gevallen...""Toen ik wakker werd, was er vooral veel rook, maar nog geen vlammen", vervolgt Olivier. "Ik liep naar het terras om te kunnen ademen. Maar toen ik de deur opende, ontstond er een enorme steekvlam." Olivier zat als een rat in de val. "Ik was die namiddag mijn telefoon verloren. Daardoor kon ik zelf niet bellen naar de hulpdiensten. Ik zat vast op mijn terras en de vlammen sloegen al door het raam en de deur. Ik heb me nog helemaal nat gemaakt met water uit een emmer die op het terras stond. Het was vies kuiswater, maar op zo'n moment sta je daar niet bij stil."Gelukkig kwam net op dat moment zijn vriendin Nathalie Sagaert (45) langs. "Toen ik op de bel duwde, vond ik het vreemd dat Olivier niet antwoordde. Ik keek naar boven en zag toen pas dat het brandde. In paniek liep ik de straat op en belde de hulpdiensten. Daarna heb ik de deur ingebeukt en ben ik op alle deuren beginnen bonken. Tot bij het appartement van Olivier ben ik niet geraakt. Er was te veel rook. Op de tweede verdieping kon ik al niet meer ademen." De meeste bewoners geraakten op tijd buiten, maar de kinderen van het gezin dat onder het appartement van Olivier woonde, bleven achter. Buurtbewoner Reggie Van Avermaete liep echter het gebouw binnen om ze een voor een naar buiten te begeleiden. Als laatste droeg hij nog een peuter naar buiten. Die reddingsactie heeft Nathalie niet gezien. "Ik zag hem wel toekomen en roepen dat de gastoevoer afgesloten moest worden", zegt Nathalie. "Daarna moesten we van de politie vertrekken, maar net voor de brandweer arriveerde, zag ik nog Olivier op zijn terras staan.""Ik stond te zwaaien met een zwabber", pikt Olivier in. "Op die manier probeerde ik mezelf nat te houden. Ik was al bereid om te springen. Het was meer dan zes meter hoog, maar ik zou het gedaan hebben. Als je zo in het nauw zit, doe je alles om aan het vuur te ontsnappen. Gelukkig kwam de brandweer net op tijd. Ik heb wel mijn arm verbrand, maar uiteindelijk vielen de wonden nog mee."Meteen na de verzorging werd Olivier aangehouden op verdenking van opzettelijke brandstichting. Volgens de branddeskundige waren er aanwijzingen dat er kwaad opzet gemoeid was met de brand. Het parket dacht ook dat er een afscheidsbericht gevonden was. "Die afscheidsbrief, nog zoiets... Als ik iets niet kan zeggen, dan schrijf ik het op. Of stuur ik een bericht. Maar omdat ik geen gsm had, kon ik geen bericht sturen. Ik zat aan tafel te schrijven op een plakkaatje waar je brood op snijdt...""Zijn aanhouding kwam er vooral door een verklaring die afgelegd werd door zogenaamde 'vrienden'", vult Nathalie aan. "Omdat ik daar alleen stond, had ik hen opgebeld. Maar zij hebben toen blijkbaar aan de politie verklaard dat Olivier psychoses had en psychische hulp nodig had. Dat is dus helemaal niet waar. Waarom ze logen? Geen idee, achteraf ontkenden ze ook alles. Door die verklaring moest er een gerechtspsychiater aangesteld worden en daardoor zat Olivier zo lang vast."Intussen bleef de man zijn onschuld uitschreeuwen. "Toen de onderzoeksrechter een leugendetectortest voorstelde, ging ik meteen akkoord. Vorige week donderdag mocht ik eindelijk naar Brussel", vertelt Olivier. "Die test heeft meer dan vier uur geduurd. Eerst werd er van alles gevraagd over mijn jeugd. Je moet ook soms met opzet liegen, om de instellingen van de machine goed te krijgen. Uiteindelijk ging het maar twintig minuten over de brand zelf. Maar dat was eigenlijk constant dezelfde vraag, maar op een andere manier geformuleerd. Toen ik klaar was, heeft die mens gezegd dat ze meteen de onderzoeksrechter mochten contacteren. 'Alles wat gezegd werd, is de waarheid', zei hij."Olivier legt een kopie van het document voor. Daarin staat letterlijk dat hij 'nee' antwoordde op de vraag of hij de brand opzettelijk aangestoken heeft én dat hij volgens de test de waarheid sprak en dus niet leugenachtig is. De volgende dag - op vrijdag 29 november - werd Olivier vrijgelaten, zonder voorwaarden. "De directrice van de gevangenis zei dat ze dit nog maar heel weinig had meegemaakt. Ik moest zelfs niet voor de raadkamer verschijnen", zegt Olivier. "Ondertussen heb ik wel bijna drie maanden in de bak gezeten. Nog geen enkele keer kwam ik in contact met het gerecht én ik heb een blanco strafregister. Ik werd er gek, zeker omdat ik wist dat ik onschuldig was. Ik ben in de gevangenis 17 kilogram vermagerd. Omdat ik geen maag meer heb - als gevolg van een mislukte operatie - kan ik niet alles eten. Vers brood en pasta kan ik niet eten, omdat dat opzwelt in mijn darmen. Daardoor moet ik een speciaal dieet volgen.""Ondertussen word ik ook bekeken als een brandstichter die kinderen in gevaar brengt. Dat mag nu wel eens rechtgezet worden. Ik zou geen vlieg kwaad doen. Integendeel, ik probeer altijd zoveel mogelijk de mensen te helpen. Ik heb nog nooit met iemand miserie gehad. Ook voor mijn moeder was het een moeilijke periode. Op haar 77ste kwam ze nog om de twee dagen haar zoon bezoeken in de gevangenis. Ze was net op bezoek toen ik vrijgelaten werd. Het eerste wat we deden, was een terrasje doen op de Grote Markt van Ieper." (TOGH)