Door Christophe Lefebvre en Luc Vanthuyne
...

Door Christophe Lefebvre en Luc VanthuyneDinsdagvoormiddag, 11 uur. Drie mannen bellen aan bij de juwelierszaak van Christine Vandamme in de Molenstraat. De zaakvoerder laat hen vanop afstand binnen, maar heeft meteen door dat er iets niet helemaal pluis is. Haar vermoeden wordt meteen bevestigd: het drietal is niet gekomen om te winkelen. "Toen die mannen mijn winkel binnenstapten, was ikzelf boven. Via de camerabeelden kon ik zien hoe ze zich - gemaskerd - door de winkel bewogen. Een van hen liep naar de werkplaats, de twee anderen hadden het op de etalage gemunt. Onmiddellijk schoot het door mijn hoofd: 'dit is een overval'. Ik spurtte naar beneden en gooide de veiligheidsdeur tussen de winkel en de leefruimte dicht. Vanaf dat moment zaten ze als ratten in een kooi." Christine bleef koel, vergrendelde de deuren en bracht zichzelf in veiligheid. De drie dieven werden letterlijk opgesloten, de winkel die ze even voordien probeerden te beroven, werd omgetoverd in een tijdelijke gevangenis. Met een koevoet, die ze meebrachten om vitrines aan diggelen te slaan, proberen de drie Noord-Franse overvallers zich nog een weg naar buiten te banen, maar dat mislukt. Een vierde man, die buiten in een vluchtwagen zat, kiest het hazenpad van zodra hij beseft dat het volledig foutloopt. De man is nog steeds spoorloos. Voor zijn drie kompanen zit er niets anders op dan geduldig te wachten op de politie. "Het was angstaanjagend", vertelt Christine. "Ik hoorde die mannen tieren en brullen. Ze beseften dat ze opgesloten waren en dat maakte hen woedend. Het ging er echt gewelddadig aan toe, maar het veiligheidsglas kon hun harde slagen gelukkig weerstaan. Ik ben vooral blij dat ik meteen de ernst van de situatie kon inschatten. Stel je voor dat ik oog in oog met hen stond. Volgens de politie waren ze gewapend en hadden ze ook traangas bij", zegt Christine.De politie reageert snel en efficiënt: met getrokken pistolen dwingen ze de drie gangster om zich over te geven. Heel wat voorbijgangers kijken vanop afstand toe. "Toen ik de sirenes hoorde en verschillende politiewagens zag, wist ik meteen dat er iets serieus aan de hand was", vertelt Lies, een toevallige passant. "Toen ik de agenten met kogelvrije vesten zag, wist ik genoeg. Ik moest me zo snel mogelijk uit de voeten maken." Heel wat andere mensen worden wel aangetrokken door de actie en filmen het geheel met hun smartphone. "Niet te geloven. Ik kan er niet bij dat die mensen er niet aan denken dekking te zoeken", aldus Lies nog. "De taak van de politie is zo al moeilijk genoeg. Ze moeten niet alleen die gangster inrekenen, maar er ook voor zorgen dat de omstaanders niet gewond raken."Christines echtgenoot Johan Verhaege was op het moment van de overval niet thuis. "Gelukkig werd mijn vrouw niet gewond. Dat is het belangrijkste", benadrukt hij. "Veertig jaar geleden startten we onze zaak. Het is de bedoeling dat we begin volgend jaar met pensioen gaan. Deze drieste overval is zowat het ergste dat we in al die jaren hebben meegemaakt."