"Correct, meneer de voorzitter.". "Ik begrijp de vraag niet goed.". Beschuldigde Daniel Deriemacker antwoordde steevast kort op de vragen van de voorzitter, die er duidelijk zin in had. Bij Deriemacker was die zin minder aanwezig. Over zijn jeugd en de vroege jaren van zijn huwelijk met Carmen vertelde hij graag. "Streng en rechtvaardig, zo waren mijn ouders. Toen ik Carmen leerde kennen, was ze mijn eerste liefde. Waar we elkaar voor het eerst gekust hebben? Dat weet ik niet meer. We leerden elkaar binnen de gemeenschap (de Getuigen van Jehovah, LK) kennen. Ik deed net als iedereen de velddienst, dat is deur aan deur de blijde boodschap gaan verkondigen zodat alle mensen de kans krijgen om God te leren kennen. Ik ging op mijn achttiende werken in de bouw, maar door een rugletsel moest ik daarmee stoppen. Dan ben ik in de wereld van de beveiliging en bewaking beland en ontwikkelde ik mijn passie voor honden. Kweken, trainen, opleiden, ik deed alles. En Carmen hielp mee. Koten kuisen, eten geven, wandelen. We verdeelden de taken. Carmen was heel ondersteunend, begripvol, geduldig", schetste de beschuldigde een rooskleurig beeld.
...

"Correct, meneer de voorzitter.". "Ik begrijp de vraag niet goed.". Beschuldigde Daniel Deriemacker antwoordde steevast kort op de vragen van de voorzitter, die er duidelijk zin in had. Bij Deriemacker was die zin minder aanwezig. Over zijn jeugd en de vroege jaren van zijn huwelijk met Carmen vertelde hij graag. "Streng en rechtvaardig, zo waren mijn ouders. Toen ik Carmen leerde kennen, was ze mijn eerste liefde. Waar we elkaar voor het eerst gekust hebben? Dat weet ik niet meer. We leerden elkaar binnen de gemeenschap (de Getuigen van Jehovah, LK) kennen. Ik deed net als iedereen de velddienst, dat is deur aan deur de blijde boodschap gaan verkondigen zodat alle mensen de kans krijgen om God te leren kennen. Ik ging op mijn achttiende werken in de bouw, maar door een rugletsel moest ik daarmee stoppen. Dan ben ik in de wereld van de beveiliging en bewaking beland en ontwikkelde ik mijn passie voor honden. Kweken, trainen, opleiden, ik deed alles. En Carmen hielp mee. Koten kuisen, eten geven, wandelen. We verdeelden de taken. Carmen was heel ondersteunend, begripvol, geduldig", schetste de beschuldigde een rooskleurig beeld.Minder fraai werd het toen voorzitter Boyen vragen begon te stellen over de vermeende ontrouw van Carmen. "Ze had last van haar geweten en daarom heeft ze mij opgebiecht dat ze in het begin van ons huwelijk twee keer een affaire had gehad, telkens met collega's. We hebben dat uitgepraat. Van scheiden is nooit sprake geweest. Dat waren rustige gesprekken", zei Deriemacker. De voorzitter vroeg door. "U heeft aan uw huisdokter verklaard dat u zich niet goed voelde door de vele ruzies. Dan waren er toch ruzies?", klonk het. "Dat moet u aan die dokter vragen. Er waren geen ruzies. De laatste jaren was onze relatie goed. Als mensen dat anders verklaren, dan ben ik daar niet mee akkoord", aldus Deriemacker. "U bent zelf ook niet echt onbesproken op vlak van overspel. Hoeveel maîtresses had u? Twee, vier, tien?", vroeg de voorzitter. "Er zitten er vier in het dossier dus vier", antwoordde Deriemacker. Waarop de voorzitter alle namen van maîtresses overliep. Plots blonk Deriemacker uit in geheugenverlies. "Dat weet ik niet meer vanbuiten", klonk het. Zijn overspel opbiechten heeft hij nooit gedaan. "Ik wilde Carmen niet kwetsen", verklaarde hij.Dat hij amper vier weken na de bloederige moord op zijn echtgenote al een nieuw lief had, bevestigde hij. "Kim had een sleutels van ons huis omdat ze soms voor de honden zorgde. Maar ze heeft het uiteindelijk uitgemaakt. Blijkbaar omdat ze het vreemd vond dat ik de foto's van Carmen van de muur haalde", verklaarde Deriemacker. Voor de seksspeeltjes die tijdens de laatste huiszoeking gevonden werden, had hij ook een vreemde uitleg. "Die zweepjes zijn ideaal om puppietjes te trainen", klonk het. Uit het dossier blijkt dat de man ondertussen opnieuw een relatie heeft. "Dat klopt. Met de zus van een collega. Maar we hebben geen zogenaamd 'ongestoord bezoek' in de gevangenis", aldus de beschuldigde. "Hebt u een probleem met uw seksbeleving?", vroeg de voorzitter. "Ik begrijp de vraag niet", klonk het antwoord. Dat het toch allemaal een beetje veel was, op een bepaald moment, zoveel maîtresses door elkaar, verduidelijkte voorzitter Boyen. "Correct", klonk het opnieuw afgemeten kort.Na een korte pauze kwam de voorzitter dan eindelijk bij vragen over de feiten zelf, de moord op Carmen Garcia Ortega. De beschuldigde bleef erbij dat hij op het moment van de moord niet op de plaats-delict was. "Als u het niet geweest bent, wie zou het dan wel gedaan hebben?", vroeg de voorzitter. "Dat is inderdaad de vraag. Het kan dat ik heb laten uitschijnen dat het antwoord misschien te zoeken is in het milieu waarin ik als portier vertoefde. Een afrekening. Er waren dreigementen tegen mijn familie. Van wie, dat weet ik niet. Ik heb ook verwezen naar de koper van mijn woning in Wervik, die meteen na de verhuis ruzie had met de buren", aldus de beschuldigde. De voorzitter overliep vervolgens de activiteiten van de beschuldigde op de dag van de feiten. Veel hulp kreeg hij daar niet bij van de beschuldigde. "Ik kan het me niet herinneren, ik weet het niet meer, ik weet mijn activiteiten van die dag niet meer vanbuiten", klonk het herhaaldelijk. Dat zijn gsm om iets na 19 uur - wanneer Carmen in de Spaanse les zit en waarschijnlijk ook het moment dat haar autoband werd kapot gestoken - gecapteerd werd op de mast rond het college, daar had hij geen uitleg voor. "Ik weet het niet meer, dat kan".Uit het dossier bleek dat Carmen na haar Spaanse les merkte dat haar auto een platte band had en dat ze meteen negen keer belde naar de beschuldigde. Die nam niet op, naar eigen zeggen 'omdat zijn handen vol zwart schuim van een kapot lijmpistool zaten'. Voorzitter Antoon Boyen had daar vragen bij. "Uit het telefonie-onderzoek blijkt dat u sms'jes stuurt met uw maîtresse en met uw vrouw, vanuit de les. Dat kan u dan wel nog, dan zaten uw handen niet vol schuim?", vroeg hij. "Correct", was opnieuw het korte antwoord. Na het laatste sms'je - om 20.42 uur - was Deriemacker een uur niet meer actief met zijn gsm. "Wat hebt u in die periode gedaan?", wilde de voorzitter weten. "Mijn honden uitgelaten en aan de muur in de living gewerkt. In combinatie. Mijn gsm lag op te laden aan de andere kant van de kamer", klonk het antwoord. Toen hij eenmaal zijn gsm terug oppakte, belde hij terug. Maar niet naar Carmen, wel naar zijn maîtresse. "Maar dat was de bedoeling niet, dat was per ongeluk. Ik heb mijn vrouw dan laten weten per sms dat ik een toertje ging doen met de hond. Dat Carmen ook een bericht insprak op zijn voicemail maar dat hij het gewist heeft, vond de voorzitter vreemd. "U zegt dat Carmen alleen zei dat u haar moest terug bellen, maar ze stond daar. Met een platte band in putje winter. Dan zou ze toch zeggen dat je haar moet komen halen. Of vindt u dat niet vreemd?", vroeg de voorzitter. "Niet voor Carmen", klonk het antwoord. "Mocht ze me gezegd hebben wat er scheelde, dan zou ik meteen in de wagen gesprongen zijn om haar te komen helpen", aldus de beschuldigde.Ook het feit dat hij vertrekt naar zijn werk in Drongen op het moment dat zijn echtgenote nog niet thuis was van de Spaanse les, vond de voorzitter eigenaardig. "Ze wist dat ik nog moest gaan werken, ik had haar dat verteld. Carmen kwam wel vaker eens later thuis van de les. Voor mij was dat niet abnormaal. Dat uit het onderzoek blijkt dat Carmen na haar les altijd snel naar huis kwam? Dat klopt niet", zei Daniel Deriemacker. "Was u dan niet ongerust?", vroeg de voorzitter. "Neen, Carmen moedigde mij altijd aan om wat minder ongerust te zijn. Door mijn geheugenproblemen kan ik me ook moeilijk op meer dan één ding focussen. Ik heb me die avond op mijn werk met mijn honden gefocust en niet op Carmen, want ik zag niet dat er een probleem was. Er was niets dat mij deed vermoeden dat er iets aan de hand was. Ik ging ervan uit dat mijn zus, die ook Spaanse les volgde, bij haar was", aldus de beschuldigde. De voorzitter confronteerde hem ook met de ontbrekende voetmat uit zijn Ford Fiesta. Die voetmat kan cruciaal zijn omdat ze mogelijks sporen van bloed van Carmen Garcia Ortega bevatten maar ze werd nooit teruggevonden. "Och, de eeuwige discussie over de voetmat. Ze lag in de tuin. Maar blijkbaar hebben de speurders die voetmat niet gevonden. Er is een hond die ik trainde die de bewuste mat kapot gebeten heeft. Ik had daar zelfs foto's van op mijn gsm, die in beslag genomen werd. Toen ik hem terugkreeg, bleken de foto's gewist", verraste de beschuldigde. "We zullen het vragen aan de politie", besloot voorzitter Antoon Boyen.Morgen komen de politieagenten, de wetsgeneesheer en de toxicoloog getuigen.