Aangekomen om 13 uur in Dranouter loop ik vrijdag voorbij de kerk en hoor ik vanuit de richting van Circus 157 - het vroegere café De Pelikaan - tientallen kelen 'Country Roads' van John Denver meebrullen terwijl ik een groep chirojongens en -meisjes gepakt en gezakt met tenten, slaapzakken, luchtmatrassen en volledige kartonnen met bierblikken achtervolg. Meteen wikkelt de festivalsfeer zich als een warm dekentje om me heen.
...

Aangekomen om 13 uur in Dranouter loop ik vrijdag voorbij de kerk en hoor ik vanuit de richting van Circus 157 - het vroegere café De Pelikaan - tientallen kelen 'Country Roads' van John Denver meebrullen terwijl ik een groep chirojongens en -meisjes gepakt en gezakt met tenten, slaapzakken, luchtmatrassen en volledige kartonnen met bierblikken achtervolg. Meteen wikkelt de festivalsfeer zich als een warm dekentje om me heen.Het is haast surreëel dat een slaperig dorpje als Dranouter één keer per jaar transformeert in een bijenkast met een mengelmoes van feestende jongeren, dagtrippende gezinnen en cultuursnuivende vijftigplussers. Ik bezocht al veel verschillende festivals, maar nergens vind je een meer divers publiek als op Festival Dranouter.Als communicerende vaten gaat de diversiteit van het publiek hand in hand met de diversiteit van de optredens. Alleen al op de Mainstage lijken de acts elkaars tegenpolen. Zet de hartverwarmende Afrikaanse a-capellamuziek van Ladysmith Black Mambazo - de groep die meezong op de iconische plaat 'Graceland' van Paul Simon en met 'Diamonds on the Soles of Her Shoes' voor een eerste kippenvelmoment zorgde - tegen de beukende en snerende gitaarrock van Black Box Revelation en je weet wat ik bedoel. Idem voor de opzwepende balkanskapunk van Dubioza Kollektiv en de sfeervolle singer-songwriterpop van Novastar.Ondanks die op het eerste zicht vloekende ingrediënten pakt de mayonaise wonderwel op Festival Dranouter. Het geheime kruid is gezelligheid, die de organisatie dankzij 45 jaar ervaring goed cultiveert: bars zien eruit als bruine cafés, linten met feeërieke vlaggetjes draperen zich met een luie boog van paal naar tent en omgekeerd, orkestjes doorkruisen de festivalweide op de tonen van nummers als Dancing Queen van Abba...De prettigste randanimatie komt echter van het Feestcommiteit van de Dikkebusstraat, dat net tijdens het festival in een bittere voorzittersverkiezingsstrijd is gewikkeld is. Niet dat de festivalgangers er veel last van hebben. Integendeel: zittend voorzitter Lode Bafcop trakteerde zelfs met een gratis vat. Uitdager Brigitte zal vandaag stevig uit haar pijp moeten komen om nog een kans te maken tegen de populaire Lode.Kortom: de eerste dag van Festival Dranouter was een topper. De 14.500 aanwezigen zullen dat zeker kunnen beamen. Op naar dag 2!