Het begon met Boom'n van de Weireld, waar Yves Bondue ons meteen in een goeie festivalmood bracht door ambiance te brengen in De Voute. Die werd duidelijk geapprecieerd door de aanwezigen, want er werd lustig gedanst.
...

Het begon met Boom'n van de Weireld, waar Yves Bondue ons meteen in een goeie festivalmood bracht door ambiance te brengen in De Voute. Die werd duidelijk geapprecieerd door de aanwezigen, want er werd lustig gedanst. We waren goed opgewarmd voor de Zuid-Afrikaanse a capella gezangen van Ladysmith Black Mambazo. Met hun stemmen kunnen de acht heren ons betoveren met hun vredevolle boodschap die ze al 59 jaar de wereld rond brengen, onder andere als koor van Paul Simon. Daarna trokken we weer naar De Voute voor Sirus (met o.a. de Belgische accordeoniste Sophie Cavez) waar een kwartet muziek bracht in de oorspronkelijke sferen van Dranouter: folk pur sang met o.a. een nickelharpa (Zweeds snaarinstrument). Het was niet echt mijn ding, dus ruilde ik dit kwartet voor de vier Finse meiden van Tuuletar. Een ware ontdekking, waar ook een afgeladen volle kerk van genoot. Voor mij en de aanwezigen een eerste intimistisch hoogtepunt, zeker als je weet dat ze dit realiseerden enkel met hun stem en één trommel. Volledig zen trok ik naar de Kayam voor een ander extreem: Dubioza Kolektiv. De energie die dit gezelschap uit Bosnië-Herzegovina rondstrooide met hun mix van reggae, ska, hip hop en nog veel meer werkte aanstekelijk op het publiek, dat voor een eerste keer deze editie uit de bol ging. Chapeau voor de heren die deze klus klaarden alsof het kinderspel was.Om weer even tot rust te komen trok ik daarna naar de Bonny King of Nowhere, aka Bram Vanparys. Hij had de kerk en de tijdelijke parochianen duidelijk in zijn macht, want ze applaudiseerden enthousiast alsof hij de nieuwe Messias was. Een ideale aperitief voor Joost Zweegers van Novastar, die volgens mij de Kayam niet echt gaf wat ze verdiende. Ik miste een beetje bezieling van weleer. Of was dit het gevolg van een overdosis aan concerten? Ik besloot er nog eentje te doen en reserveerde die eer voor Dead Man Ray, waar Daan aan het roer staat. U las al wat ik ervan vond in het begin van dit stuk en nu gaat ook voor mij het licht uit. Sorry Black Box Revelation en Michael Schack, maar we hebben nog twee volle festivaldagen te gaan en dan is doseren het beste medicijn. (SD)