Maar goed. Dit is een festival waarin iedereen je constant vriendelijk begroet met knikjes. Of zou dat dan toch aan het headbangen liggen? We zijn volledig opgeslorpt in de sfeer... terug op zoek naar Westvlamingen. Die vind je geheid in wat men hier als 'den vuilen hoek' omschrijft. De geografisch correcte benaming is: aan de Belgian Beer Bar. Het episch centrum, met panoramisch zicht op beide main-stages, waar de pintjes zeer verfrissend blijken te zijn.

Dag 3 draait, toevallig of niet, vooral rond oud-gedienden en gevestigde waarden op de main. Maar ook in de Metal Dome staat een band waarvan we het bestaan nooit waren vergeten, doch dachten dat ze niet meer actief waren: Living Colour...

Deze familie uit Poperinge kijken vol verwachting uit naar Sabaton en Kiss: Jeroen Busschaert, Lanceloot Baert, Siebe Lasure, Nicolas Baert, Siebe Verghote en Ivan Baert. (Foto FODI)

Er is een reden waarom bands graag in België spelen: wij zijn een bijzonder lief, geduldig en enthousiast publiek dat, om maar iets te zeggen, een valse start onmiddellijk vergeet. Hoeveel technische problemen een band kan hebben, merkte LC aan de lijve: om de haverklap liep er wel iets mis. Dan was het de basversterker, dan weer de micro van de leadzanger, dan de gitaar, dan een cymbaal die om onverklaarbare redenen van zijn statief vloog... Een band kan pech hebben, de zanger stak het op de warmte. Al bij al, geen slecht concert, maar dat lag vooral aan het brave, lieve Belgische publiek. Volgende keer, jongens, toch maar de hits in de set gooien.

Deze mannen uit Torhout hebben duidelijk dorst. Ze vertelden enthousiast over het optreden van Phil Campbell & The Bastard Sons en hoe ze "kiekevel" kregen van de show.Wim Boutens, Stephen Anseeuw, Christophe Verheye. Ze zijn hier het hele weekend en keken uit naar Amon Amarth en Agnostic Front. (Foto FODI)

Een spurtje van het ene podium naar het andere, leert ons dat Gojira beukt, dat In Flames last heeft van de warmte en dat Whitesnake het nog altijd kan. 'Is This Love' is een anthem dat de ganse weide aan het zingen zet. Mooi! Ook 'Here I Go Again' wordt uit volle borst meegezongen, zelfs door de jongere generatie twintigers. Bij benadering gesproken, want alle nog jongere bezoekers zitten gewoon op de schouders van de papa. Opvallend: ouders hebben alle sensibilisatiecampagnes begrepen: kindjes dragen oorbescherming. Goed zo.

Deze toffee gasten van aan de kust hebben een leuze: 'het leven is goed' (Foto FODI)

De kelen zijn gesmeerd. Ook Def Leppard zet iedereen aan het zingen. 'Rock Of Ages', een song die je na één beluistering meebrult, werkt al vele jaren. Het blijft een unicum: de carrière van de drummer leek voorbij toen hij bij een ongeval met de motor een arm verloor. Je kan niets anders da respect opbrengen voor de band: ze zochten geen vervanger en lieten hun kompaan de tijd om in een andere techniek te leren drummen. En dan staan ze hier zo'n 20 jaar later. Gewoon hartverwarmend. Er is geen ander woord voor.

In Flames op mainstage 2. (Foto FODI)

Rob Zombie toont een staaltje ouderwetse rock in circusstijl. Muzikaal niets op aan te merken. Visueel, tja.... Frankenstein combineren met een clown ? Het nut ontgaat er ons van, maar wie zijn wij om te oordelen. It's all about the show and entertainment. Het hoort er nu eenmaal bij de dag van vandaag.

Westvlamingen in vorm. (Foto FODI)

Aan de andere kant: is het ooit anders geweest? We hebben straks nog KISS te goed... Dé pioniers van de over-the-top show. Maar het werkt. Al bijna 50 jaar... En velen deden het hen na. Vlammen en vuur zullen ook deze editie van Graspop afsluiten. En dan denken we heel spontaan en objectief hoe het er dan thuis aan toe gaat bij dit soort rockgoden... Stel je voor: opa, wat doe jij vanavond? Ach, schatje, ik zal straks tienduizenden mensen gek maken door mijn tong uit te steken... Het is maar hoe je het bekijkt... But we love it. En dat deed Graspop deze editie ook!

(PADI & Sandro)